Inner Circle

afbeelding: 365 dagen succesvol

Nee, dit is geen stukje over een populaire dating app. Dus mocht je dat gedacht hebben, dan kun je nu stoppen met lezen. Dit artikel gaat over een fenomeen dat mij fascineert: wie laat je waarom wel of niet toe tot jouw “binnen cirkel”? Wat maakt het dat je behoort tot een ingroup of outgroup in een organisatie? Disclaimer: ik heb vooral veel vragen en (nog) geen antwoorden, dus misschien kun je mij na het lezen van dit stukje op weg helpen met jouw reactie…

Een ingroup, in de sociale wetenschappen, is een sociale groep waarvan iemand zich een lid voelt en waarmee hij zich emotioneel verbindt. Het is een groep waar mensen zich mee identificeren en waarvan ze een positieve waardering hebben, vaak in vergelijking met andere groepen, de zogenaamde outgroups. 

Nu ben ik geen psycholoog, hooguit van de koude grond, dus verwacht nu ook geen hele verhandeling over dit onderwerp. Wat ik ervan weet: Van nature zijn wij mensen sociale wezens. We hebben elkaar immers als sinds de oertijd nodig om te overleven. In je eentje in de bush platgestampt worden door een mammoet is niet de leukste manier om het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen toch? Alleen door intensief samen te werken lukt het om thuis te komen met een goede buit, eten voor een week of wat. Wel zo fijn als variatie naast de bessen die je eerder ook verzameld had.

Als nieuweling in een organisatie wil je er graag bij horen toch? Daar maak je echt werk van die eerste weken/maanden. Je vanaf dag één afzonderen of niet mengen in de nieuwe groep is niet echt een manier om binnen het bedrijf jouw plaatsje te veroveren, ook niet een ingrediënt voor een verdere succesvolle loopbaan. Je gaat dus je best doen om bij de ingroup, de inner circle te behoren. Maar wat nu als je van nature niet makkelijk contact maakt met nieuwe mensen? Of wat als je je uit eerdere minder fijne ervaringen (sommige mensen kunnen echt heel naar doen) niet snel meer verbinding maakt? Wat als jij met jouw werkwijze en/of mening lichtelijk afwijkt van de “goegemeente”? Dan wordt het wel erg lastig om in die binnen cirkel te geraken lijkt mij. Ben je dan gedoemd te mislukken? Of kun je ook als éénpitter succesvol zijn in een groepscontext? Hoe wil je bekend staan binnen jouw organisatie: als de einzelgänger of als de knuffelbeer waar iedereen van houdt en naar luistert? Zegt dat überhaupt iets over jouw kwaliteiten en talenten, jouw meerwaarde in de functie of jouw bijdrage aan het hele bedrijf? Mag je ook gewoon jouw uiterste best doen tijdens kantooruren en that’s it? Verder geen sociale verplichtingen, bedrijfsborrels, praatjes bij het koffie apparaat, geveinsde interesse in het weekend van de ander?

Zelf maak ik graag contact met anderen, ben ik geïnteresseerd in wie de ander is, wat hem/haar bezig houdt, waar hij/zij goed in is, waar we elkaar kunnen vinden of in de toekomst nodig gaan hebben. Daar maak ik graag tijd voor vrij, steek ik mijn energie in. Tegelijkertijd kan ik als introverte extravert af en toe ook de kat uit de boom kijken. En op bijeenkomsten zoals feestjes of borrels ben ik aanvankelijk ook nooit de gangmaker, eerder de luisteraar of stille genieter. Ik word (werkmatig) graag gezien en gehoord, maar ben niet op zoek naar een podium. Uit een enkele ervaring weet ik inmiddels dat als ik mij wat in het begin functioneel wat gereserveerder opstel, andere collega’s binnen no-time een beeld hebben gevormd van die stille man die niet te peilen is. “Heb je het wel naar jouw zin? Je blijft toch wel hè?”. Hoppa, voor je het weet beland in de outer circle. Maar misschien heb ik wel bewust de keuze gemaakt om eerst eens goed te luisteren en te kijken in welke groep ik hier terecht gekomen ben? Hoe zitten de sociale structuren hier, hoe lopen de hazen? Als ik dat weet - en dat kost mij wel een maandje of wat – kan ik daarna enorm gaan knallen. Waarom doen “we” dat eigenlijk zo snel: (ver)oordelen en categoriseren? Is dat een natuurlijk overlevingsmechanisme? Moet je perse “vrienden” worden om een level verder te komen? Of mag je het ook houden bij “kennissen”?

Hoe zie jij dit?