SPIEGEL 🍋

Opzij opzij opzij

Maak plaats maak plaats maak plaats

Wij hebben ongelofelijke haast

Opzij opzij opzij

Want wij zijn haast te laat

Wij hebben maar een paar minuten tijd

We moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan

We kunnen nu niet blijven we kunnen nu niet langer blijven staan

- Herman van Veen -

Wat zijn we allemaal druk in en met ons werk.

Zoveel te doen, zoveel uitdagingen aan te gaan.

Pleisters plakken, doekjes voor het bloeden.

Verbandje eromheen en doorrrr…

Kijk jij weleens goed naar jezelf in de spiegel?

Of ben je te druk met het kijken naar anderen?

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?

Word je blij van wat je ziet of schrik je?

Ben je eerlijk naar jezelf hoe het met je gaat?

Of speel je toneel, een hoofdrol in jouw eigen stuk?

Weten jouw collega’s wel dat je het even zwaar hebt thuis?

Of ben je te druk met de façade ophouden?

Al jaren lang verbaas ik mij over hoe druk we het hebben.

Hoeveel druk we voelen in en op het werk.

Ja, de wereld om ons een verandert continu.

En ja, onze organisaties moeten daarin mee.

Druk(te) hoort daarbij, of druk doen in ieder geval.

Wat vandaag bedacht wordt is morgen alweer achterhaald.

Daarbij vergeten we soms dat de werkende mens

Ook een privé mens is.

De kettingreactie waarover Stephanie Van Dijk-van de Burgt het in haar artikel heeft,

We staan er echt te weinig bij stil.

Een hoog verzuim is meer dan een cijfertje in een managementrapportage.

Het is een veeg teken aan de wand dat er méér aan de hand is!

Natuurlijk, je bent zelf verantwoordelijk voor jouw gezondheid.

Op tijd aan de bel trekken lijkt mij dus zeer aan te raden.

Het verzuimprobleem wordt doorgaans werkmatig verklaard,

De oplossingen worden vervolgens ook in het werk gezocht.

Méér (tijdelijke) handjes erbij, de flexibele schil groeit en groeit.

En nóg hebben we het probleem niet getackeld…

Het werk blijft liggen, de druk loopt verder op.

De vicieuze cirkel is een feit.

Misschien is een deel van de oplossing:

Kijken in de spiegel.

Erkennen dat werk en privé ALTIJD samen gaan.

Als we dat als werkgevers én werknemers doorkrijgen is er nog hoop.

Pleisters plakken is echt niet de oplossing.

Een laag dieper kijken wel.

Het bespreekbaar maken het begin.

Meer balans vinden misschien wel de oplossing.