Sprintje trekken?

Sprintje trekken?

In mijn werkveld is het vaak hollen en stilstaan.

Altijd gebeurt er weer iets onverwachts.

Never a dull moment.

Ik hou daar wel van, de afwisseling.

De tijd van lange termijn visies en plannenmakerij is allang voorbij.

De wereld om ons heen verandert immers in een steeds rapper tempo.

Keken we vanuit HR ooit onder de noemer Strategische PersoneelsPlanning 5 jaar vooruit,

Nu ben je spekkoper als je de komende 2 jaar überhaupt ziet aankomen.

Geen probleem, verandering van spijs doet eten.

Wat vandaag bedacht is, is morgen al bijna weer passé.

De valkuil voor iedere HR-mens is dan: verzanden in de waan van alledag.

Daar lopen veel collega’s van mij echt op stuk.

Drukdrukdruk, druk met druk doen.

Eerst die vele vacatures vullen,

Want de achterdeur staat open en het werk neemt toe.

Volgend jaar denken we na over een goed onboarding programma.

Binnenharken die collega’s, de rest komt later wel.

Personeel behouden? Geen tijd voor een goed beleid.

Oei, die ene collega valt zomaar ineens uit met een burn-out.

Die zagen we even niet aankomen (?)

Arbodienst erop, probleemanalyse, plan van aanpak,

42 weeks melding, eerstejaarsevaluatie.

Loonsanctie, we hadden geen tijd voor een goede re-integratie…

Oei, in dat ene team functioneert er iemand niet zoals het moet.

Levert niet de gewenste resultaten.

Lijkt erop dat de kantjes eraf gelopen worden.

Wat is er toch aan de hand?

Doet ook chagrijnig regelmatig.

Zagen we niet aankomen, nooit een signaal opgepikt.

HR komt in beeld (nooit een goed teken),

Verbeterplan, voortgangsgesprekken, exit misschien later.

Dat er sprake is van een uitputtende echtscheiding, dat was ons niet bekend.

In de gemiddelde Adhocratie heeft HR de handen vol

Met het oppakken van steken die een ander laat vallen.

Dat is jammer, doet geen recht aan de kwaliteiten van HR.

Een goede basis vormt de sleutel tot succes.

Administratie op orde, processen in beeld.

Manager die weten wat hen te doen staat.

Pas dan ontstaat er tijd voor adviezen en projecten die er echt toe doen.

Tijd en energie voor groei naar volwassenheid in de organisatie.

Sprintjes trekken, dat kunnen we goed.

Zolang het maar geen uitputtende marathon wordt…

Mijn idee: stoppen met rennen

En vanuit rust inbouwen aan de slag gaan met (uit)bouwen.