Allo, Allo!

Vroeger keek ik heel graag naar de komische serie ‘Allo, Allo!”

Het verhaal speelt zich af in het Frankrijk van de 2^e Wereldoorlog.

De Duitsers hebben het dorp ingenomen,

De Fransen plegen vervolgens ondergronds verzet tegen de overheersing.

Dit levert echt de meest komische scenes op.

Fransen die ‘Engels’ spreken

Duitsers doen ook een poging om 'Frans' te spreken.

Misverstanden alom dus!

En dan hebben we nog de Franse verzetsstrijders.

Steeds bedenken ze weer iets om de Duitsers dwars te zitten.

Soms verstoppen ze dynamiet in café René om het spoor op te blazen,

Dan weer moet het gestolen schilderij “Madonna with the big boobies” verstopt worden.

Prachtige, terugkerende zin van Michelle, Leider van het Verzet:

“ I shall only say this once…”

Vervolgens gebeurt er nooit waar zij om gevraagd heeft.

De dingen lopen steeds weer anders dan gepland.

Hilarisch en voor mij herkenbaar in de werksituatie:

We zijn allemaal druk bezig met druk zijn.

Iedereen heeft zijn/haar eigen (verborgen) agenda.

We communiceren ons de hele dag door suf.

Maar luisteren we wel echt naar elkaar?

Dan bedoel ik niet het horen (geluid opvangen),

Maar het begrijpen van de ander.

Spreken we dezelfde 'taal'?

Ik probeer steeds te voelen wat de ander bedoelt.

Leef mij in, met vallen en opstaan, in waar de ander heen wil.

Welke (verborgen) belangen zijn er?

En vervolgens, waar vinden we elkaar?

Laten we vooral niet ervan uitgaan dat alles direct duidelijk is.

Check, check, dubbelcheck wat er gezegd wordt.

En vooral wat ermee bedoeld wordt.

Dat maakt het werkende leven toch net even iets leuker.

"Wat bedoel je?"

Ja, zeg dat maar gerust, probeer het eens!

N.I.V.E.A. (niet invullen voor een ander),

Ook zo’n mooi principe...