GIFTIG 🍋

Zojuist las ik een post van een jonge vrouw.

Ze geeft haar droom op vanwege een toxische werkomgeving.

Ze voelt zich bevrijd ondanks dat ze haar passie nooit zal kunnen uitoefenen.

Ik bewonder haar voor haar moed.

Herkenning en afschuw tegelijk voel ik ook hierbij, een brok in mijn keel.

Een paar seconden voel ik weer wat zij ook zo heftig heeft gevoeld.

Dat gevoel van onmacht en onrecht is beklemmend en slopend.

Waarom doen mensen elkaar dit in het werk toch aan?

Het gif in een organisatie zit meestal echt niet alleen in de top.

Het vloeit door alle gelederen en lagen heen helaas.

Als een slang kronkelt het door het gras.

Klaar om de fatale beet te geven.

Een tijdje houd je dat nog wel vol.

Maar op enig moment is de kaars toch echt opgebrand.

Meestal als er iets in de privésfeer bijkomt.

Of als het echt persoonlijk wordt gemaakt.

(Beginnende) burn-out is echt een bitch.

Teveel praten we alleen maar over psychologische veiligheid,

Maken we beleid en protocollen om zaken te melden.

En als het dan gebeurt weten we niet goed wat te doen.

Onder het tapijt liggen de voorbeelden weg te rotten.

Hoe mooi zou het zijn als we met zijn allen

Ons zouden gaan gedragen als volwassenen?

Met respect voor de ander

Samenwerken aan hetzelfde doel?

Gif bestrijdt je doorgaans met een tegengif.

Snel neutraliseren voordat er doden vallen.

Goed doorspoelen is een prima remedie.

En als het echt nodig is: medische hulp inschakelen.

Deze jonge vrouw maakt de beste keuze die ze kan maken.

Een verandering van koers uit zelfbehoud,

Een keuze voor mentaal welzijn.

Chapeau! Je bent een heldin.

Meer weten over mijn dienstverlening?

📞 06-39 59 03 35

📨 Stuur mij een berichtje

Recente blogposts