Pamperen of aanpakken?

Wat doe jij als je op het werk ervaart dat iets anders kan of moet, of dat het even spannend wordt in een situatie? Ga je het gesprek aan of ga je deze juist uit de weg? Heeft het invloed met wie je te maken hebt of doet dat er niet toe? Hoe doe je dat in jouw privé situatie, gedraag je je dan hetzelfde? Zelf ben ik geen groot voorstander van pamperen, ik heb de idee dat dit de zaken eerder verslechtert dan verbetert. Liever benoem ik wat ik zie, voel, hoor. Dan kunnen we onze meningen uitwisselen. Misschien kom ik dan tot andere inzichten, misschien begrijp ik je (jouw gedrag) dan wel. Op het Internet las ik het volgende:

“Pamperen is een valkuil. Het is de ander in de watten leggen, verwennen, voorkeursbehandelingen geven, overdreven veel aandacht of zorg geven. Kortom: het is van alles waar een ander niets aan heeft. Wat me opvalt is dat het eigenlijk altijd gaat om een ongelijkwaardige relatie, zoals leidinggevende-medewerker, ouder-kind. Die ongelijkwaardigheid wordt versterkt doordat degene die pampert, zich boven de ander stelt. Dit lijkt een machtige positie (paternalistisch, 'ik weet wat goed is voor jou en ik leg het er dik op') waarmee je de ander afhankelijk houdt. Maar tegelijkertijd kan de pamperaar zijn/haar positie of zelfs bestaansrecht ontlenen aan het pamperen van anderen, en is dus in wezen net zo afhankelijk.”

Wat heb je daar nu aan?, vraag ik mijzelf af. Wie wordt daar beter van? Vanuit mijn perspectief is het onbegrijpelijk dat iemand pampert, niet het werkelijke open gesprek aangaat, misschien wel de confrontatie even aangaat. Nee, steek gewoon je kop in het zand, houd iedereen maar tevreden (behalve jezelf), voldoe maar aan de maatschappelijke norm. Zeker hier in het bourgondische Brabantse is dat wel een dingetje, heb ik meermaals mogen ervaren. “Het moet wel gezellig blijven”… HOEZO? Zodra je jouw mond opendoet en benoemt waar het schuurt, wat er wellicht veranderen kan of moet, ben je ineens geen aardig persoon, voldoe je niet aan de gewenste competenties. Hoezo?

Iemand die zich uitspreekt, ik word daar blij van. Dan ben je niet negatief kritisch, nee juist positief opbouwend. Uitspreken is wat mij betreft het begin van groei. Groeien als mens, in de onderlinge relatie, als organisatie verbeteren. Wie wil dat nou niet? Ja, ik weet het, c’est le ton qui fait la musique… Maar misschien is het juist die toon die nodig is om het gesprek op gang te krijgen? 

Zo zat ik eens in een best wel belangrijke vergadering. Ging over een aankomende reorganisatie. We zaten er met 4 medewerkers (gemeentelijke schaal 12 en hoger), te wachten op de hoogste in rang (schaal 16). Iedereen keurig afwachten, 5 minuten, 10 minuten… Bij mij gebeurt en dan het volgende:

1.     Ik word onrustig, begin te wippen op mijn stoel.

2.     Ik vraag mij af: waarom komt hij/zij niet gewoon op tijd naar de vergadering? Misschien is er wel iets gebeurd? Waarom laat hij/zij niet even iets van zich horen? Dat zou toch wel zo fijn zijn, misschien wel respectvol zelfs naar de overige deelnemers? Afspraak is afspraak, tenzij je de afspraak niet kunt nakomen en dan laat je dat tijdig weten (= norm voor mij)

3.     Als ik niets hoor, ga ik zitten rekenen: 4 wachtende personen x gemiddeld uurtarief € 50,00 x 15 minuten = € 50 weggegooid. Zonder zeg, niet erg efficiënt ook…

In deze situatie wachtte ik 15 minuten, ben toen opgestaan en teruggelopen naar mijn werkplek. Onderweg kwam ik de hoogste in rang tegen. “Hé Pieter, we hebben toch een overleg nu?”, hoorde ik hem/haar tussen mijn oorsuizen door nog zeggen. “Ja, maar dat was 15 minuten geleden, nu ga ik weer aan het werk”, was mijn antwoord. Was best spannend om te zeggen hoor, daar ben ik eerlijk in. De consequenties kon ik namelijk niet helemaal overzien. Worst case: exit Pieter? Dat viel mee gelukkig, ik had een punt namelijk en hij/zij begreep dat.

Sindsdien heb ik dus voor mijzelf de gouden 10 minuten regel ingevoerd: ik wacht 10 minuten op iemand en heb ik dan niets gehoord, dan ga ik iets anders doen. Dat geeft mij rust, vind ik prettig.

Wat doe jij in zo’n situatie? Laat het mij weten.