Zie ik spoken?

Wie kent ‘m niet: Pac-man. Dit klassieke computerspel uit 1980 is een van de succesvolste computerspellen aller tijden. Voor wie het gemist heeft:

Het gele "happertje" genaamd Pac-Man moet zich een weg banen door een speelveld gevuld met bolletjes en andere voorwerpen zoals vruchtjes. Het doel is om alle bolletjes in het speelveld op te eten. De vruchtjes leveren extra punten op. Er zweven echter ook vier spoken rond in het speelveld. Als Pac-Man door een spook gepakt wordt, is hij er geweest. Hij moet de spoken dan ook ontlopen. Als Pac-Man en witte pil pakt worden de rollen tijdelijk omgedraaid en kan hij de spoken uitschakelen voor bonuspunten. De spoken worden dan allemaal donkerblauw en gaan langzamer lopen, maar proberen nu op hun beurt de Pac-Man te ontlopen. Als een spookje uitgeschakeld wordt, dan komt deze na korte tijd terug in het spel. De spookjes hebben alle vier hun eigen patroon. De rode is de enige die Pac-Man echt achtervolgt. Het roze spookje zoekt een positie voor de mond van Pac-Man, de blauwe probeert een vaste plek op te zoeken en de oranje beweegt willekeurig door het veld. Als Pac-Man sterft dan klapt zijn mond zover open dat hij verdwijnt. Vervolgens is er op dezelfde plek vuurwerk te zien. (bron: Wikipedia)

Soms voel ik mij net een Pac-man in de werksituatie. Ik doe mijn stinkende best om alle bolletjes zo snel mogelijk op te eten. Mjammie, dat bevalt mij wel, daar krijg ik energie van. Het geheel overzien en dan klussen klaren, heerlijk vind ik dat.

Mijn speelveld ligt vol met uitdagingen: missie/visie/strategie, (on)uitgesproken normen en waarden patronen, directe en indirecte collega’s, (ICT) systemen, wederzijdse verwachtingen. Gelukkig ben ik in staat om snel de nodige patronen en dwarsverbanden te doorgronden en in de actiestand te komen (ja, ik ben een denker en een doener).

En dan komen de spookjes de hoek omzeilen. Meestal zie ik ze wel aankomen, maar helaas niet altijd. Zit ik net een heerlijk bolletje op te eten, word ik omgelegd door zo’n rotspook! Bleek dat spook al een tijdje achter mij aan te zitten om mij naar de eeuwige jachtvelden te sturen.

Asjemenou, we waren toch met hetzelfde doel bezig? Ik begrijp het niet, waar ging het mis? Waarom heb je er niet over gesproken Spookje? Wat heb ik gemist? Als ik dit eerder gezien en/of gehoord had, hadden we het best kunnen oplossen toch? Ik vind mijzelf een redelijke man, ik sta open voor het uitwisselen van ideeën. Praat s.v.p. met mij en niet over mij Spookje, stiekempjes onder de waterlijn blijven is echt niet handig.

Dan hebben we nog Mrs. Pac-man, die met dat strikje op haar hoofd. Zij heeft haar eigen speelveld, maar heeft hetzelfde doel en dezelfde spelregels als Pac-man. En dezelfde spookjes die haar achterna zitten. Zullen we misschien samenwerken dan? Zou dat niet heel fijn zijn? Alleen is maar alleen, samen kom je een stuk verder! Is efficiënter ook nog, bijkomend voordeel.

Herken jij de spookjes in jouw organisatie? Hoe ga jij daarmee om? Laat het mij weten.

www.lemon-aim.nl