Wat vind jij van Artificiële Intelligentie, ook wel AI? Zelf ben ik er behoorlijk door geboeid inmiddels. Zie ik er de absolute meerwaarde wel van in. Oefen ik nu eindeloos met de grenzeloze mogelijkheden die AI ons biedt. We krijgen werkmatig en privé meer en meer te maken met AI. Sneller. Slimmer. Efficiënter. Mooier. Maar terwijl we vooruit kijken… vergeten we iets belangrijks. 👉 Denken kost tijd 👉 Twijfel hoort erbij 👉 Richting kiezen is geen algoritme Deze afbeelding

Heb je een probleem? Mooi.Dan heb je namelijk ook een keuze.   Te vaak zie ik organisaties (en mensen) blijven hangen in… zorgen. Analyseren. Overdenken. Nog een overleg. Nog een laagje.   Terwijl het eigenlijk zo simpel is: 👉 Kun je er iets aan doen? Ja → Doen. Nee → Loslaten.   Maar in de praktijk gebeurt te vaak dit: ❌ We maken problemen groter dan ze zijn ❌ We blijven hangen in “wat als…” ❌ We verwarren drukte met vooruitgang En voor je het weet… zit je vast in je eigen

🍋 Dezelfde persoon. Ander gedrag. Hoe kan dat?   Op deze afbeelding zie je het mooi uitvergroot: Twee versies van dezelfde persoon.   ➡️ De één: grappig, speels, open, creatief ➡️ De ander: zelfverzekerd, beheerst, professioneel, in control   En toch… het is exact dezelfde persoon.   In organisaties zie ik dit heel vaak gebeuren.   Mensen veranderen niet ineens van karakter. Ze reageren op hun omgeving.   👉 Een cultuur van vertrouwen → mensen nemen initiatief 👉 Een cultuur

We bouwen nog steeds piramides in organisaties. Serieus.   Met z’n allen trekken aan zo’n gigantisch blok… terwijl niemand zich afvraagt: 👉 Wie heeft ooit bedacht dat dit een goed idee was?   Maar ja: “Zo doen we dat hier.” “Staat in het plan.” “Is ooit besloten.” Dus we trekken braaf door.   Nog een project. Nog een werkgroep. Nog een ‘strategische sessie’. En als het niet opschiet? Dan trekken we gewoon… nog wat harder. Logisch toch? 😅   Totdat iemand zegt: Misschien zijn

Voel jij het ook? De lente komt eraan! De eerste zonnestralen voelen anders. Lichter. Zachter. Hoopvoller. Na een lange winter begint de wereld langzaam weer te bewegen.  Bomen krijgen knoppen, vogels laten zich weer horen en de dagen worden langer.  Het is alsof de natuur zegt: het kan weer. De lente vind ik altijd een bijzonder moment. Een nieuw begin.  Een open veld vol mogelijkheden. En eerlijk is eerlijk: dat gevoel kunnen we goed gebruiken. Want als je het nieuws volgt,

Tariefdruk. We hebben het er allemaal wel eens over. Een organisatie zoekt een ervaren interim-professional. Strategisch. Zelfstandig. Direct inzetbaar.   En dan komt de vraag: "Kun je ook iets met het tarief doen?"   Natuurlijk begrijp ik het. Budgetten staan onder druk. Organisaties moeten keuzes maken. Maar er zit ook een andere kant aan.   Een interim-professional wordt ingehuurd omdat: 👉 er snelheid nodig is 👉 er expertise nodig is 👉 er iets opgelost moet worden Dat z

Een motivatiebrief… voor een interim-opdracht?   Soms kijk ik toch even verbaasd. Een organisatie zoekt - meestal via een bureau - een  zzp’er voor een tijdelijke opdracht . En vraagt vervolgens: • een motivatiebrief, • een CV, • meerdere gespreksrondes, Voor werk dat maar een paar maanden duurt. Dan bedenk ik verwonderd:  waarom eigenlijk?   Interim-professionals worden meestal gekozen op: Ervaring, trackrecord, klik en  snel kunnen starten . Toch houden veel organisaties va

Transparant werken. Het klinkt simpel. Maar in organisaties blijkt het vaak verrassend moeilijk.   Als (HR) manager zie ik het regelmatig. Besluiten die ergens achter een deur worden genomen. Informatie die maar half wordt gedeeld. Of uitleg die pas komt… als mensen er zelf naar vragen.   En dan gebeurt er iets interessants. Mensen gaan invullen wat ze niet weten. Verhalen ontstaan. Wantrouwen groeit. Niet omdat mensen negatief zijn. Maar omdat er  geen transparantie is.   Te

Soms voelt een interim-opdracht of een nieuwe baan Een beetje als werken op de Noordpool: 🍋 Nieuwe omgeving.  🍋 Nieuwe mensen.  🍋 Nieuwe dynamiek. Dan helpt het om een eenvoudige manier van werken te hebben.   Mijn werkwijze noem ik daarom: P.O.L.A.R.   P – Plezier hebben Werk mag serieus zijn, maar zonder plezier komt er weinig beweging.   O – Onderzoeken Eerst kijken, vragen stellen en begrijpen wat er écht speelt.   L – Luisteren De beste informatie zit meestal niet in

Een CV met ‘open ruimte’. Veel organisaties zien dan meteen een probleem.   2015 – niets. 2018 – niets. 2021 – onduidelijk. “Onrustig profiel.” “Geen duidelijke lijn.” “Twijfelachtig.”   Maar soms kijk je verkeerd. Soms zijn die gaten precies de plekken Waar iemand  ervaring heeft opgedaan die niet in een vakje past . 🍋 Ondernemen. 🍋 Zorgen. 🍋 Opnieuw beginnen. 🍋 Fouten maken. 🍋 Weer opstaan. En eerlijk? Juist daar ontstaat vaak  het echte vakmanschap .   Als (interim) m

“Ik lees je posts niet meer regelmatig, het brengt me niets meer.”   Die reactie kreeg ik laatst. Gewoon eerlijk gezegd. Au, even slikken. Want ja… dan denk je toch: Moet ik misschien stoppen met schrijven?   Maar toen stelde ik mezelf een andere vraag: Voor wie schrijf ik eigenlijk? Voor LinkedIn? Voor opdrachten? Voor bereik? Eerlijk antwoord: Ik schrijf vooral omdat ik het leuk vind.   Omdat ik mij verwonder over wat ik tegenkom in organisaties. Omdat interim-werk je soms

🦅 De uitdaging in veel organisaties? Iedereen is aan het rennen… Maar slechts een enkeling kijkt.   Nieuwe plannen. Nieuwe structuren. Nieuwe vergaderingen. Maar zelden wordt eerst de vraag gesteld: Wat speelt hier eigenlijk écht?   In de jachtwereld weten ze dat al eeuwen. De hond staat voor loyaliteit. De valk voor scherpte. Maar zonder overzicht gebeurt er niets.   Als (interim) manager stap ik vaak binnen op het moment dat het lastig is. Wanneer organisaties voelen dat e

Als tiener stond ik uren op het honkbalveld. ⚾ Trainingsavonden, wedstrijden in het weekend,  De geur van het gras, het geluid van de knuppel tegen de bal. Ik was fanatiek. Het was mijn passie. Wat honkbal mij toen leerde, Neem ik eigenlijk nog elke dag mee in mijn werk. Geduld. Timing. Samen spelen als team. En soms… gewoon durven slaan wanneer het moment daar is. In organisaties werkt het eigenlijk niet zo anders. Je kunt eindeloos wachten op de perfecte bal.  Maar uiteinde

Er komt een cruiseschip op je af.En jij zit nog in een strandstoel.   In organisaties gebeurt dit vaker dan je denkt. Alles lijkt rustig. De agenda staat vol. De teams draaien.   Maar ondertussen komt er iets groots aan. Een reorganisatie. Een conflict dat onderhuids groeit. Een strategie die nergens meer landt. Een team dat al maanden niet meer echt samenwerkt.   En toch… blijft iedereen zitten. Nog een overleg. Nog een rapport. Nog een projectgroep.   Totdat het schip ine

📬 Pieter Post zou het zo geregeld hebben: Even aanbellen. Briefje afgeven. “Post voor u!”   In de meeste organisaties gaat dat soms nét iets anders. Daar liggen onderwerpen die al een tijdje in de interne postzak zitten: 📄 Besluiten die maar niet genomen worden 📄 Teams die zoeken naar richting 📄 Structuren die ooit logisch waren… maar nu niet meer   Iedereen ziet het. Maar niemand bezorgt de boodschap echt. En daar moet ik soms een beetje om lachen. Want eerlijk gezegd li

Veel organisaties zeggen dat ze verandering willen.   Maar zodra het spannend wordt… Doet iedereen een stapje terug. Besluiten worden uitgesteld. Gesprekken blijven oppervlakkig.   En ondertussen blijft iedereen netjes binnen zijn eigen comfortzone. Totdat iemand zegt: Zo gaan we het niet oplossen. Dat moment herken ik goed. Want daar begint mijn werk.   Niet met dikke rapporten. Niet met ingewikkelde modellen. Maar met:   🍋 Scherpe vragen; 🍋 Eerlijke gesprekken; 🍋 En het

Ken je die uitdrukking: “voor de haaien gegooid worden”?   In sommige organisaties gebeurt dat letterlijk… Nou ja — bijna dan. 😉   Nieuwe medewerker.Nieuwe interim.Nieuw project. En dan: “Succes hè.”   Geen duidelijke opdracht. Geen mandaat. Geen context. Alleen een diepe zee vol verwachtingen.   Ik heb het al vaker zien gebeuren... Professionals die  voor de haaien worden gegooid , en waarvan men vervolgens verwacht dat ze rustig blijven zwemmen. Dat is geen onboarding. Dat

“We zoeken iemand met ervaring, stevigheid en impact.” Mooi. “Maar het tarief… dat vinden we wel wat hoog.” En daar begint het interessante gesprek.   Ik zie het met enige regelmaat gebeuren. Organisaties zoeken iemand die rust brengt, richting geeft, knopen doorhakt en resultaten neerzet. Kortom: kwaliteit.   Maar als het over het tarief gaat, wordt er ineens gekeken alsof kwaliteit ook in de aanbieding zou moeten zijn. Alsof je bij de kassa staat.   Het wrange is: Dezelfde

Soms voelt een organisatie als een vissenkom. Iedereen ziet elkaar. Iedereen beweegt. Iedereen doet… iets. Maar toch gebeurt er weinig.   Er wordt overlegd. Er worden plannen gemaakt. Er worden notities geschreven. En ondertussen zwemmen mensen vooral rondjes. Niet omdat ze dat willen. Maar omdat patronen, gewoontes en onuitgesproken regels het water bepalen.   Als (HR) manager stap ik vaak even de kom in. Niet om harder te zwemmen dan de rest. Maar om te kijken: 🍋 Waar het

Loslaten.Ook als het nog niet af is.Juist dan. 🍋 We zijn opgevoed met het idee dat iets pas goed is als het rond is. Afgerond. Afgetikt.Maar in organisaties - en zeker in interim-opdrachten - is dat een illusie. Soms is de grootste beweging niet: dóórgaan.Maar: loslaten.   Waarom loslaten zo moeilijk is Loslaten voelt als falen.Alsof je iets niet hebt afgemaakt.Alsof je halverwege bent afgehaakt. Maar in werkelijkheid is loslaten vaak een teken van volwassen leiderschap. Je