Wat vind jij van Artificiële Intelligentie, ook wel AI? Zelf ben ik er behoorlijk door geboeid inmiddels. Zie ik er de absolute meerwaarde wel van in. Oefen ik nu eindeloos met de grenzeloze mogelijkheden die AI ons biedt. We krijgen werkmatig en privé meer en meer te maken met AI. Sneller. Slimmer. Efficiënter. Mooier. Maar terwijl we vooruit kijken… vergeten we iets belangrijks. 👉 Denken kost tijd 👉 Twijfel hoort erbij 👉 Richting kiezen is geen algoritme Deze afbeelding

Heb je een probleem? Mooi.Dan heb je namelijk ook een keuze.   Te vaak zie ik organisaties (en mensen) blijven hangen in… zorgen. Analyseren. Overdenken. Nog een overleg. Nog een laagje.   Terwijl het eigenlijk zo simpel is: 👉 Kun je er iets aan doen? Ja → Doen. Nee → Loslaten.   Maar in de praktijk gebeurt te vaak dit: ❌ We maken problemen groter dan ze zijn ❌ We blijven hangen in “wat als…” ❌ We verwarren drukte met vooruitgang En voor je het weet… zit je vast in je eigen

🍋 Dezelfde persoon. Ander gedrag. Hoe kan dat?   Op deze afbeelding zie je het mooi uitvergroot: Twee versies van dezelfde persoon.   ➡️ De één: grappig, speels, open, creatief ➡️ De ander: zelfverzekerd, beheerst, professioneel, in control   En toch… het is exact dezelfde persoon.   In organisaties zie ik dit heel vaak gebeuren.   Mensen veranderen niet ineens van karakter. Ze reageren op hun omgeving.   👉 Een cultuur van vertrouwen → mensen nemen initiatief 👉 Een cultuur

We bouwen nog steeds piramides in organisaties. Serieus.   Met z’n allen trekken aan zo’n gigantisch blok… terwijl niemand zich afvraagt: 👉 Wie heeft ooit bedacht dat dit een goed idee was?   Maar ja: “Zo doen we dat hier.” “Staat in het plan.” “Is ooit besloten.” Dus we trekken braaf door.   Nog een project. Nog een werkgroep. Nog een ‘strategische sessie’. En als het niet opschiet? Dan trekken we gewoon… nog wat harder. Logisch toch? 😅   Totdat iemand zegt: Misschien zijn

Soms voelt een interim-opdracht of een nieuwe baan Een beetje als werken op de Noordpool: 🍋 Nieuwe omgeving.  🍋 Nieuwe mensen.  🍋 Nieuwe dynamiek. Dan helpt het om een eenvoudige manier van werken te hebben.   Mijn werkwijze noem ik daarom: P.O.L.A.R.   P – Plezier hebben Werk mag serieus zijn, maar zonder plezier komt er weinig beweging.   O – Onderzoeken Eerst kijken, vragen stellen en begrijpen wat er écht speelt.   L – Luisteren De beste informatie zit meestal niet in

🦅 De uitdaging in veel organisaties? Iedereen is aan het rennen… Maar slechts een enkeling kijkt.   Nieuwe plannen. Nieuwe structuren. Nieuwe vergaderingen. Maar zelden wordt eerst de vraag gesteld: Wat speelt hier eigenlijk écht?   In de jachtwereld weten ze dat al eeuwen. De hond staat voor loyaliteit. De valk voor scherpte. Maar zonder overzicht gebeurt er niets.   Als (interim) manager stap ik vaak binnen op het moment dat het lastig is. Wanneer organisaties voelen dat e

Er komt een cruiseschip op je af.En jij zit nog in een strandstoel.   In organisaties gebeurt dit vaker dan je denkt. Alles lijkt rustig. De agenda staat vol. De teams draaien.   Maar ondertussen komt er iets groots aan. Een reorganisatie. Een conflict dat onderhuids groeit. Een strategie die nergens meer landt. Een team dat al maanden niet meer echt samenwerkt.   En toch… blijft iedereen zitten. Nog een overleg. Nog een rapport. Nog een projectgroep.   Totdat het schip ine

📬 Pieter Post zou het zo geregeld hebben: Even aanbellen. Briefje afgeven. “Post voor u!”   In de meeste organisaties gaat dat soms nét iets anders. Daar liggen onderwerpen die al een tijdje in de interne postzak zitten: 📄 Besluiten die maar niet genomen worden 📄 Teams die zoeken naar richting 📄 Structuren die ooit logisch waren… maar nu niet meer   Iedereen ziet het. Maar niemand bezorgt de boodschap echt. En daar moet ik soms een beetje om lachen. Want eerlijk gezegd li

Soms voelt een organisatie als een vissenkom. Iedereen ziet elkaar. Iedereen beweegt. Iedereen doet… iets. Maar toch gebeurt er weinig.   Er wordt overlegd. Er worden plannen gemaakt. Er worden notities geschreven. En ondertussen zwemmen mensen vooral rondjes. Niet omdat ze dat willen. Maar omdat patronen, gewoontes en onuitgesproken regels het water bepalen.   Als (HR) manager stap ik vaak even de kom in. Niet om harder te zwemmen dan de rest. Maar om te kijken: 🍋 Waar het

Loslaten.Ook als het nog niet af is.Juist dan. 🍋 We zijn opgevoed met het idee dat iets pas goed is als het rond is. Afgerond. Afgetikt.Maar in organisaties - en zeker in interim-opdrachten - is dat een illusie. Soms is de grootste beweging niet: dóórgaan.Maar: loslaten.   Waarom loslaten zo moeilijk is Loslaten voelt als falen.Alsof je iets niet hebt afgemaakt.Alsof je halverwege bent afgehaakt. Maar in werkelijkheid is loslaten vaak een teken van volwassen leiderschap. Je

Eh nee… AI is geen hype meer. Het is een structurele verschuiving in hoe organisaties vooruitkijken. Ik zie het gebeuren: organisaties die worstelen met krapte,  Vergrijzing, veranderende vaardigheden, hybride werken… En ondertussen ligt er een enorme kans op tafel. AI verandert strategische personeelsplanning fundamenteel. Niet als trucje. Maar als versneller van scherpte. De vraag is: ben jij er als organisatie klaar voor?   🌍 We staan op een kantelpunt Strategische person

Herken je dit wervingsproces? 1.     Vacaturetekst schrijven. 2.     Interne afstemming. 3.     Vacaturetekst herschrijven. 4.     Weer afstemming. 5.     Nog een keer het profiel aanscherpen. 6.     Vacature online. 7.     Reactietermijn 4 weken. 8.     Afstemming m.b.t. de brievenselectie. 9.     Gesprekken inplannen. 10.  Eerste gesprekken. 11.  Tweede gesprekken. 12.  Arbeidsvoorwaardengesprek. 13.  Nog even wachten. 14. Opzegtermijn van 2 maanden De gemiddelde standaard

🍋  Opleidingen. 🍋  Functietitels. 🍋  Aantal jaren ervaring. 🍋  Bekende werkgevers. Werkgevers kijken bij het selectieproces nog steeds maar al te graag naar een CV. Deze moet natuurlijk 100% aansluiten op wat er gevraagd (geëist) wordt. Op zoek naar hét perfecte profiel op papier. En ergens tussen de regels door… missen we de mens.   Een CV vertelt waar iemand is geweest. Maar zelden wie iemand écht is. Het zegt hooguit iets over het verleden. Nooit automatisch iets over

Herken je dat? Dat degene met het hoogste woord Of de hoogste in de hiërarchie Altijd zijn/haar zin krijgt? Stop met professioneel toekijken Hoe zo’n zeemeeuw jouw kaas opeet. Ja. Ik zeg het even rechttoe rechtaan. Op het werk laten we dit dagelijks gebeuren. Niet omdat we zwak zijn. Maar omdat we “professioneel” willen blijven. En dus: ·       Laat je iemand er met jouw goede idee vandoor gaan. ·       Zeg je ja terwijl je nee bedoelt. ·       Neem je werk over dat niet van

Soms kijkt een opdrachtgever naar een interim manager alsof hij/zij met een toverstaf binnenkomt.   ✨  “Kun je dit even fixen?” ✨  “Kun je de cultuur snel veranderen?” ✨  “Kun je dit project binnen drie maanden afronden?”   Alsof verandering een spreuk is. Maar laat ik eerlijk zijn: Interim management is géén magie.Het is vakmanschap.   🎩 Wat het níet is Het is geen abracadabra. Geen rookgordijn. Geen trucje waarmee weerstand verdwijnt of structuren zichzelf herschrijven.  

Waarom botert het niet goed met jouw manager? Waarom heb je keer op keer discussies over de meest simpele dingen?   Herken jij één of meer van deze signalen? 🍀 Je werkt hard. 🍀 Je levert kwaliteit. 🍀 Je neemt verantwoordelijkheid.   En tóch voelt het alsof je continu bekeken wordt. Alsof je onder een vergrootglas ligt. Misschien heb je wel te maken met een Micromanager! Micromanagement sluipt er vaak ongemerkt in. Niet uit slechte intenties, Maar uit controle, onzekerheid

Eerste week. Nieuwe organisatie. Iedereen werkt hard.Agenda’s vol.Overleggen tot in detail voorbereid. En toch…   Niemand weet precies wie waarover gaat.Besluiten blijven hangen in “we nemen het mee”.Goede mensen raken elkaar kwijt in het systeem. Dan zit ik daar.Ik kijk, ik luister, ik stel vragen. Niet om te ontmaskeren.Niet om te oordelen.Maar uit oprechte verwondering.   Hoe is dit zo gegroeid?Wanneer is dit normaal geworden? Wat ik regelmatig zie:Onder de ruis zit vakman

Sinds ik in 2015 in Schotland op vakantie ben geweest Heb ik een heel mooie droom en wens gevormd: Werken en wonen in dit prachtige land. Van de prachtige natuur, cultuur en vriendelijke mensen Word ik helemaal blij. Helaas is het niet meer zo simpel tegenwoordig. Sinds de Brexit gelden er namelijk strenge regels Voor immigranten en levensgenieters. 5 Jaar economische gebondenheid Voor je een cottage mag kopen daar… Pfffff….beetje jammer. Maar op een dag is het zeker zover! K

Soms kom ik binnen in een organisatie waar alles er al is. ✔️ Structuur. ✔️ Plannen. ✔️ Mensen met goede intenties. En toch… Voel ik de spanning. ❌ Onzekerheid. ❌ Onuitgesproken gedoe. ❌ Onder de waterlijn-acties. In die momenten zie ik ze altijd. De maskers die mensen op het werk dragen. Welk masker heeft hij/zij vandaag weer op? 😤 Boos. 🫣 Bang. 🥱 Moe. 😢 Verdrietig. In mijn werkzaamheden als (HR) manager krijg ik ze allemaal op tafel. Maar mijn werk is niet om een masker

🥇  Wat ben ik trots. De gouden en zilveren medailles van Jutta Leerdam en Femke Kok raken me. Niet alleen omdat het goud en zilver is.Maar omdat je in hun verhaal ziet wat toewijding betekent. The winner takes it all… Jaren investeren. Teleurstellingen incasseren. Blijven geloven. Blijven trainen. Blijven bewegen. Dat inspireert mij.   In mijn werk zie ik hetzelfde principe terug.Succes is geen toeval. Het is het resultaat van focus, discipline en de bereidheid om telkens we